വേദാന്തം - ഒരെത്തിനോട്ടം

വേദങ്ങളുടെ അന്തം അഥവാ വേദാന്തം എന്നാൽ അറിവിന്റെ പരമമായ അവസ്ഥ എന്നാണ് അർഥം.പുരാതന കാലത്തിലെ അറിവുകളുടെ ഒരു സമാഹരണം ആയി നമുക്ക് വേദാന്തത്തെ കാണാം.വേദങ്ങളെ നാലായി തരം തിരിക്കാം

1 ഋഗ്വേദം
2 യജുർവേദം
3 സാമവേദം
4 അഥർവ്വവേദം

ഓരോ വേദത്തിന്റെയും ഒടുവിൽ പ്രപഞ്ച , ജീവിത വീക്ഷണങ്ങളെ വിശദമാക്കുന്ന ഭാഗങ്ങൾ ഉപനിഷത്തുകൾ എന്നറിയപ്പെടുന്നു.

ഓരോ വേദവും മന്ത്രങ്ങളും , ബ്രാഹ്മണങ്ങളും ,ആരണ്യകങ്ങളും , ഉപനിഷത്തുകളും കൊണ്ട് ധന്യമാണ്‌.

മന്ത്രങ്ങൾ             :     പ്രപഞ്ചസൗന്ദര്യത്തിന്റെ ആസ്വാദനവും ,  പ്രപഞ്ചശക്തികളുടെ ആരാധനയും 

ബ്രാഹ്മണങ്ങൾ   :      ആചാരങ്ങളും , ജീവിതക്രമങ്ങളും 

ആരണ്യകങ്ങൾ :      ആരാധന സമ്പ്രദായങ്ങളും ഉപാസനകളും 

ഉപനിഷത്തുകൾ :     ജീവിതലക്ഷ്യവും , ജീവനുകൾ തമ്മിലുള്ള                പരസ്പരബന്ധവും 

108 പ്രധാന ഉപനിഷത്തുകളിൽ , ഈശാവാസ്യം,കേനം,കഠം ,പ്രശനം,മുണ്ഡകം ,മാണ്ഡൂക്യം ,തൈത്തിരീയം,ഐതരേയം,ഛാന്ദോഗ്യം ,ബൃഹദാരണ്യകം എന്നിങ്ങനെ 10 എണ്ണം സർവ്വപ്രധാനം ആണ്.

സനാതനധർമ്മത്തിന്റെ പ്രധാന ഗ്രന്ഥങ്ങൾ ആണ് വേദങ്ങൾ.ഇതിനെ കർമ്മകാണ്ഡം,ഉപാസനകാണ്ഡം, ജ്ഞാനകാണ്ഡം എന്നിങ്ങനെ തിരിച്ചിരിക്കുന്നു.സുഖാന്വേഷിയായ മനുഷ്യൻ പുരാതന കാലം മുതൽക്കേ എല്ലാ പ്രവർത്തികളും സുഖാന്തത്തിനായി ചെയ്തു വന്നു.സ്വാനുഭവങ്ങളെക്കൊണ്ട് ഈ ലോകത്തിൽ സുഖം കിട്ടാതെ വന്നപ്പോൾ സ്വർഗം എന്ന സങ്കല്പം ഉണ്ടാക്കി കർമ്മകാണ്ഡത്തെ ആ സ്വർഗ്ഗപ്രാപ്തിക്കുള്ള ഉപായം ആക്കി.


ദേവപ്രീതിയിൽ സ്വർഗ്ഗപ്രാപ്തിക്കു വേണ്ടി യാഗങ്ങൾ എല്ലാം ചെയ്തു ലഭിക്കുന്ന  സുഖം പരമമായ ഒന്നല്ലെന്നും , കർമ്മഫലങ്ങളെ അനുഭവിച്ചു കഴിയുന്നതു വരെ മാത്രം ആയുസ്സുള്ളതാണ് ആ സ്വർഗീയ സുഖമെന്നും തിരിച്ചറിഞ്ഞ മനുഷ്യമനസ്സ് ഈശ്വരോപാസനയിലൂടെ ശാശ്വതമായ ദുഃഖപരിഹാരത്തിനു വേണ്ടി അനുഷ്ടിച്ച ഉപാസനകൾ ആണ് ഉപാസനകാണ്ഡത്തിൽ പ്രതിപാദിക്കുന്നത്.

ഉപാസനയിലും ദ്വൈതത്താലുള്ള ഭയം ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നതിനാൽ ശാശ്വതമായ സുഖലബ്ദ്ധി പ്രാപ്തമാകാത്ത മനുഷ്യൻ അജ്ഞതയാണ് ദുഖകാരണമെന്ന് തിരിച്ചറിയുകയും, ജ്ഞാനം കൊണ്ടു മാത്രമേേ അജ്ഞത എന്ന  ദുഃഖം അകലുകയുള്ളൂ എന്ന് മനസ്സിലാക്കുകയും ചെയ്തു. മനുഷ്യന്റെ ഈ ജ്ഞാനാന്വേഷണതത്ത്വങ്ങളെ പ്രതിപാദിക്കുന്നതാണ് ജ്ഞാനകാണ്ഡം.